که هیچ برگی بر شاخه ها نمی ماند

که تا سپیده دمان در عروسی گل ها

به روی پنجه ی لرزان برگ بنشاند

و باد می گوید

درخت ، جاذبه ی رقص را نمی داند

برهنه بر لب جوی ایستاده

و دست را به دعا سوی آسمان کرده ست