برهنه بر لب جوی ایستاده

و باد می گوید

که هیچ برگی بر شاخه ها نمی ماند

درخت ، جاذبه ی رقص را نمی داند

و دست را به دعا سوی آسمان کرده ست

مگر پشیز مسین ستاره ای را ، باز

ازین توانگر بی آبروی ، بستاند