شب را به نور مشعل خود می شکافتند

دنبال هم به سوی افق می شتافتند

هر یک نشانده مشعلی از اختران شب

بر چوبدست تیز درختان دوردست

توپ سفید ماه ، میان دو دست کوه

سرگشته مانده بود

کم کم قطار سینه کشان و نفس زنان