توپ سفید ماه ، میان دو دست کوه

هر یک نشانده مشعلی از اختران شب

بر چوبدست تیز درختان دوردست

شب را به نور مشعل خود می شکافتند

سرگشته مانده بود

کم کم قطار سینه کشان و نفس زنان

خود را به انتهای بیابان رسانده بود