بر اندام خود ، جامه آراستم

هنوز آسمان ، روشن از روز بود

که من ، گونه از موی ، پیراستم

به لبهای خود ، خنده آموختم

چنان شاد از خانه بیرون شدم

که از من ، خجل گشت اندوه من