درپیش چشمانم نگاهش داشت

در تیرگی ها آن قدر کاوید

تا نعش سرد لامپ را در زیر آوار حبابش یافت

وز دور ، در نوری که از روزن فرو می تافت

لحن درشت سرزنشبارش مرا لرزاند

ایا تو می خواهی که این روشندل بیدار

از ریسمان دار ، خود را در شب آویزد؟