فانوس خیال شاعران را کشت

آنگاه ، ترانه های فتحش را

با شیون شوم باد ، موزون کرد

او ، راه وصال عاشقان را بست

رگهای صدای ساز را بگسست

پیشانی جام را به خون آغشت

گنجینه ی روزهای شیرین را