عزم سفر به پیشواز آمد

آن زلزله ، کار صد شبیخون کرد

ناگاه ، به هر طرف که رو کردم

دیدم همه وحشت است و ویرانی

تا پشت کنم بر آن پریشانی

اما ، غم ترک آشیان گفتن

چشمان مرا که جای خورشید است