تا پشت کنم بر آن پریشانی

ناگاه ، به هر طرف که رو کردم

دیدم همه وحشت است و ویرانی

عزم سفر به پیشواز آمد

اما ، غم ترک آشیان گفتن

چشمان مرا که جای خورشید است

همچون افق غروب ، گلگون کرد