همچون افق غروب ، گلگون کرد

تا پشت کنم بر آن پریشانی

اما ، غم ترک آشیان گفتن

چشمان مرا که جای خورشید است

چون روی به سوی غربت آوردم

غم ، بار دگر ، به دیدنم آمد