چون روی به سوی غربت آوردم

چشمان مرا که جای خورشید است

همچون افق غروب ، گلگون کرد

غم ، بار دگر ، به دیدنم آمد

من ، برده ی پیر آسمان بودم

زنجیر بلا به گردنم آمد