غم ، بار دگر ، به دیدنم آمد

همچون افق غروب ، گلگون کرد

چون روی به سوی غربت آوردم

من ، برده ی پیر آسمان بودم

زنجیر بلا به گردنم آمد

من ، خانه ی خود به غیر نسپردم