من ، خانه ی خود به غیر نسپردم

غم ، بار دگر ، به دیدنم آمد

من ، برده ی پیر آسمان بودم

زنجیر بلا به گردنم آمد

تقدیر ، مرا ز خانه بیرون کرد

کنون که دیار آشنایی را

چون سایه ی خویش ، در قفا دارم