دست ترا در دست می گیرم

کز او کلامی در نخواهی یافت

زیرا که این اندوه ، یا این شادی پنهان

خاموش می سازد صدا را در گلوی من

با دیدگانت راز می گویم

وان عطر سبز نوجوانی را

چون بوی نمناک درختان ، در شب باران