ای آنکه عکس ماه را بر کاسه ی زانو

می بویم و در گیسوانت باز می جویم

می خندی و لب می گشاید آرزوی من

آه ای سپید اندام آهو چشم

برق هوس را در بلور دیدگان داری

ای آنکه دیدار تو با من در شب غربت

شیرین تر از خواب است در بحران بیماری