هر بامداد از پشت صف های سپیداران

روحی گدازان در تو مسکن داشت

روحی که همچون شعله ای الماسگون در شیشه ی فانوس

پیوسته عریان بود و با پوشیدگی در جنگ

می آمدی با جامه ای از نور نازکتر

اندام تو ، از لابلای سایه ها می تافت

چونان که در ظلمت ، سپیدی می زند مرمر