اندام تو ، از لابلای سایه ها می تافت

پیوسته عریان بود و با پوشیدگی در جنگ

هر بامداد از پشت صف های سپیداران

می آمدی با جامه ای از نور نازکتر

چونان که در ظلمت ، سپیدی می زند مرمر

من ، چون ترا از دور می دیدم

با خویشتم می گفتم که : امروز آسمان ، آبی است