می آمدی با جامه ای از نور نازکتر

روحی که همچون شعله ای الماسگون در شیشه ی فانوس

پیوسته عریان بود و با پوشیدگی در جنگ

هر بامداد از پشت صف های سپیداران

اندام تو ، از لابلای سایه ها می تافت

چونان که در ظلمت ، سپیدی می زند مرمر

من ، چون ترا از دور می دیدم