در کف آجری سرخ حیاط

تو در اندیشه ی من ، چشمه ی جوشان بودی

زیر آن قبه که همچون سر سبز

رسته بود از وسط گرده ی کوه

که مدام از تب خورشید کویری می سوخت

آبی از کوزه ، تو گویی ، به زمین ریخته بود

زیر آن لکه ی نمناک ، تو پنهان بودی