که مدام از تب خورشید کویری می سوخت

زیر آن قبه که همچون سر سبز

رسته بود از وسط گرده ی کوه

در کف آجری سرخ حیاط

آبی از کوزه ، تو گویی ، به زمین ریخته بود

زیر آن لکه ی نمناک ، تو پنهان بودی

گور تو سنگ نداشت