گور تو سنگ نداشت

که مدام از تب خورشید کویری می سوخت

آبی از کوزه ، تو گویی ، به زمین ریخته بود

زیر آن لکه ی نمناک ، تو پنهان بودی

تو به گمنامی گل های بیابان بودی

آه ، سهراب ! در آغاز برومندی تو

چه کسی می دانست