تو به گمنامی گل های بیابان بودی

آبی از کوزه ، تو گویی ، به زمین ریخته بود

زیر آن لکه ی نمناک ، تو پنهان بودی

گور تو سنگ نداشت

آه ، سهراب ! در آغاز برومندی تو

چه کسی می دانست

که جهان را نفسی چند پس از جشن بهار