مرغکانی همه با بال سپید

آه ، شاید که تو خود آگه ازین خواب پریشان بودی

چون فرود آمدم از کوه به دشت

ایستادم به تماشای افق

می نوشتند بر آن لوح کبود

که قلم های شما ، ای هنر آموختگان

ساقه های پر ماست