که قلم های شما ، ای هنر آموختگان

ایستادم به تماشای افق

مرغکانی همه با بال سپید

می نوشتند بر آن لوح کبود

ساقه های پر ماست

پر افتاده ی ما ، باعث پرواز شماست

من ، از آن اوج که راه سفر مرغان بود