پر افتاده ی ما ، باعث پرواز شماست

می نوشتند بر آن لوح کبود

که قلم های شما ، ای هنر آموختگان

ساقه های پر ماست

من ، از آن اوج که راه سفر مرغان بود

تا حضیضی که تو در ظلمت آن می خفتی

نظر افکندم و دیدم که تفاوت ز کجا تا به کجاست