مرگ را چون سرطانی نوزاد

گوش می دادی و می خندیدی

میوه ی کال خدا را به سرانگشت هوس

از درختان جوان می چیدی

در بن آب روان می دیدی

ناگهان ، یک نفر از دور ، صدا زد : سهراب

تو ز جا جستی و فریاد زدی : کفشم کو ؟