ناگهان ، یک نفر از دور ، صدا زد : سهراب

از درختان جوان می چیدی

مرگ را چون سرطانی نوزاد

در بن آب روان می دیدی

تو ز جا جستی و فریاد زدی : کفشم کو ؟

وانگه از خانه برون رفتی و با سرعت باد

زیر باران بودی