اگر بانگ خوش داشت سیم نخستش

به دست نوازش سپردم سرش را

دل آنگونه بستم به تار غم او

که بگسیختم رشته ی دیگرش را

مگر نیست تا بشنوم خوشترش را

کنون ، ساز من بانگ شادی ندارد

چو مرغی که گم کرده باشد پرش را