مگر نیست تا بشنوم خوشترش را

دل آنگونه بستم به تار غم او

که بگسیختم رشته ی دیگرش را

اگر بانگ خوش داشت سیم نخستش

کنون ، ساز من بانگ شادی ندارد

چو مرغی که گم کرده باشد پرش را

به خود گویم ای مرد شوریده خاطر