با توشه هایی از هراس و حسرت خویش

سیلی که می رفت از کران تا بیکرانه

من خوب می دیدم که پیش از مردن روز

پیر و جوان ، مانند مورانی شتابان

سرگشته می رفتند سوی آشیانه

گویی که می بردند نومیدانه بر دوش

بار صلیبی را که چشم کس نمی دید