بار صلیبی را که چشم کس نمی دید

با توشه هایی از هراس و حسرت خویش

سرگشته می رفتند سوی آشیانه

گویی که می بردند نومیدانه بر دوش

از دار فانی تا دیار بی نشانه

من ، خیره بر آن کار دشوار

با سایه ای چون خود سبکبار