رقاصه ی سیمابگون ساعت من

در لابلای شاخساران گیر می کرد

من ، در اتاق تیره ی خویش

از دور می دیدم که بر سیمای دیوار

سر زمان را بی زبان تعبیر می کرد

او با شمردن های موزون

با جنبش گهواره آسای خود از مشرق به مغرب