سر زمان را بی زبان تعبیر می کرد

من ، در اتاق تیره ی خویش

از دور می دیدم که بر سیمای دیوار

رقاصه ی سیمابگون ساعت من

او با شمردن های موزون

با جنبش گهواره آسای خود از مشرق به مغرب

در لحظه ی افتادن خورشید از گردون به هامون