در لحظه ی افتادن خورشید از گردون به هامون

سر زمان را بی زبان تعبیر می کرد

او با شمردن های موزون

با جنبش گهواره آسای خود از مشرق به مغرب

یا در تب و تاب صعود ماه از هامون به گردون

گویی صلیبی در فضا تصویر می کرد

آه این صلیب ناهویدا