خورشید را برهنه فرود آورد در آب

پنداشتم که چشمه اگر خفته در چمن

ایینه ای است عاشق دیدار آفتاب

وینک ، بر آن سر است که از اوج آسمان

پنداشتم که در شب تار اتاق من

آیینه ، چشمه ای است که آرام و بی خروش

می ریزد از بلندی دیوار بر زمین