می ریزد از بلندی دیوار بر زمین

خورشید را برهنه فرود آورد در آب

پنداشتم که در شب تار اتاق من

آیینه ، چشمه ای است که آرام و بی خروش

وندر زلال جاری او ، اشتیاق من

کم کم رسوب می کند و می رود به خواب

آری ، هزار بار