آری ، هزار بار

می ریزد از بلندی دیوار بر زمین

وندر زلال جاری او ، اشتیاق من

کم کم رسوب می کند و می رود به خواب

تصویر من در آینه و چشمه ، غرق شد

یا خود در آن دو چشم درخشان ، رسوب کرد

تا ناگهان ، جوانی ناپایدار من