تصویر من در آینه و چشمه ، غرق شد

وندر زلال جاری او ، اشتیاق من

کم کم رسوب می کند و می رود به خواب

آری ، هزار بار

یا خود در آن دو چشم درخشان ، رسوب کرد

تا ناگهان ، جوانی ناپایدار من

چون آفتاب ، در شب غربت ، غروب کرد