چون آفتاب ، در شب غربت ، غروب کرد

تصویر من در آینه و چشمه ، غرق شد

یا خود در آن دو چشم درخشان ، رسوب کرد

تا ناگهان ، جوانی ناپایدار من

بعد از غروب او

وقتی که ماه از دل مرداب آسمان

سر می کشد برون