سر می کشد برون

چون آفتاب ، در شب غربت ، غروب کرد

بعد از غروب او

وقتی که ماه از دل مرداب آسمان

من با رسوب خاطره ، آغشته ام هنوز

من ، چشمه سار آینه را با عصای وهم

آشفته می کنم که مگر از رسوب او