من با رسوب خاطره ، آغشته ام هنوز

بعد از غروب او

وقتی که ماه از دل مرداب آسمان

سر می کشد برون

من ، چشمه سار آینه را با عصای وهم

آشفته می کنم که مگر از رسوب او

تصویر کودکانه ی خود را برآورم