بال از هراس من نگشاید پرنده ای

اشک آورم به چشم تماشاگر حسود

تا شور کینه را ننشاند به خنده ا ی

اما درون سینه ی من بیم خفته ایست

کز اوج قله های غرور آردم به زیر

یک روز ، روح کوه که دلبسته ی من است