کز اوج قله های غرور آردم به زیر

تا شور کینه را ننشاند به خنده ا ی

اما درون سینه ی من بیم خفته ایست

یک روز ، روح کوه که دلبسته ی من است

فریاد می زند که : مرو ! تیر ، تیر ، تیر