بشنود آوای گرم منتظری را

آمدی از ره بدین امید که دستی

باز کند ناگهان به خنده دری را

گوش تو کز سردی زمانه فسرده ست

پای نهادی به روشنایی درگاه

سایه ی تو همچو قیر گرم به در ریخت