لیک ترا خاک انتظار به سر ریخت

پای نهادی به روشنایی درگاه

سایه ی تو همچو قیر گرم به در ریخت

نعره زنان کوفتی شقیقه ی در را

نوری از آن سوی شیشه ها نتراوید

پنجره ها کورتر ز شب پره ها بود