می لرزد از هراس فرو ریختن هنوز

پر کرده جای پای تر آفتاب را

در کلبه ای که بر سر انبوه ماسه ها

مردی به یاد زورق خویش است و در خیال

با ماهیان به کار در آویختن هنوز