مرد از هجوم گریه به شب می برد پناه

بازوی زن به بازوی در تکیه می کند

مرد از درون کلبه قدم می نهد به راه

دنبال مرد ، سایه ی درهم شکسته اش

بر ماسه های سوخته چون لکه ی تری است

اما زنش ز سایه ی او برگرفته چشم