می گشودم پلک های بسته را از خشم

گونه ی شب شسته بود از گریه ی مهتاب

بسترم بی موج ، چون مرداب

می رمید از دیدگانم خواب

می شمردم تیرهای سقف را با چشم

بار اول طاق می شد بار دوم جفت

خواب ، گویی چون پرستوها