یک شب تو ، ای کس که جز ابلیس نیستی

پاکیزه تر ز اشک زلال ستاره بود

بخشنده تر ز ابر سپید بهاره بود

بر بندگان خویش ، ستم ها روا نداشت

دزدانه سوی خوابگه او شتافتی

او را درون بستر خود خفته یافتی

با تیغ تیز ، سینه ی گرمش شکافتی