دزدانه سوی خوابگه او شتافتی

بخشنده تر ز ابر سپید بهاره بود

بر بندگان خویش ، ستم ها روا نداشت

یک شب تو ، ای کس که جز ابلیس نیستی

او را درون بستر خود خفته یافتی

با تیغ تیز ، سینه ی گرمش شکافتی

آنگاه خود به تخت نشستی ، خدا شدی